حضرت صريح است در آنكه عمر حيله براي منع آن حضرت از خلافت بر انگيخته ، رنگ جور وحيف عظيم ريخته . وبديهي است كه هرگاه حاكمى - با وصف عدم زوال هوش وحواس - مال يتيمى را در دست ظالمي بسپارد كه آن را در وجوه غير مرضيه صرف نمايد ، بلاشبهه تمام عالم حكم خواهد كرد كه اين حاكم قصد اتلاف مال اين يتيم كرده ، وهيچ ذي شعور نخواهد گفت كه اين حاكم قصد اتلاف نكرد وبلكه محض اتفاق اين اتلاف رو داد . كمال عجب است كه يا براي خلافت مآب آن تحقيق عميق واستنباط دقيق ثابت مىسازند كه حسب افاده صاحب “ تحفه “ از تهديد نبوي به احراق بيوت متخلّفين از صلات جماعت ، تهديد احراق بيت أهل بيت استنباط كرد ( 1 ) ; ويا اين بلادت وخمود وجمود بر فتراكش ( 2 ) مىبندند كه با وصف تقديم وترجيح عبد الرحمن وامر به أطاعت أو وظهور موافقت وقرابت قريبه أو با عثمان پى نبرد به آنكه أو صرف خلافت از جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) خواهد نمود ! پس ادعاى اين معنا در حقيقت كمال تجهيل وتوهين است نه حمايت ورعايت آن المعى فطين !

--> 1 . تحفه اثناعشريه : 292 . 2 . فتراك : تسمه ودوالى باشد كه از پس وپيش زين أسب آويزند . رجوع شود به لغت نامه دهخدا .